Tego typu przedsięwzięcia stoją na pograniczu działania Uniwersytetu jako
uczelni i jego działania jako środowiska.
Środowisko. Normalne ramy uniwersyteckiego wykształcenia i samowychowania w zakresie sztuki to referaty i dyskusje w kołach naukowych, wystawy, koncerty i przedstawienia teatralne oraz związane z nimi dyskusje, wreszcie różnego rodzaju pisarstwo i praca koncepcyjno-redakcyjna w różnych publikacjach uniwersytetu. Ramy te mogą znakomicie służyć wychowaniu estetycznemu. Dodajmy tu jeszcze czynnik o niezastąpionej wartości- twórczość własną. Nic tak nie rozruszało życia sekcji historii sztuki na KUL - a poniekąd i życia artystycznego Lublina - jak to, że paru studentów obojga płci rzeźbiło, rysowało, malowało, a paru innych namiętnie się tym interesowało (grupa Zamek!). Mówi się nieraz o znaczeniu pedagogicznym teatrów uniwersyteckich. Nie słychać natomiast wypowiedzi o sprawach tej samej przecież wagi: o znaczeniu własnej twórczości muzycznej i plastycznej (ewentualnie odtwórczości, powiedzn$' w kołach wokalnych czy instrumentalnych) i związanej z nią twórczości - tak jest - krytycznej. Oczywiście rola tej ostatniej jest odmienna, krytyce brak owego elementu konkretności, który jest tak cenny dla intelektualisty w jego pracy malarskiej czy rzeźbiarskiej a także np. stolarskiej czy ogrodniczej - ale w życiu środowiska sprawne i rzetelne funkcjonowanie krytyki jest niezbędne.
| |
|